Centurio ad portas*)

Jak wiadomo od starożytności, niczego dobrego to nie wróży. Pospiesznie wykonany rachunek stanu posiadania, sięgnięcie pamięcią do skarbca – i coś tam się znajdzie dla cezara. A to obłoki, co to potrafią dziwaczne kształty przybierać i w dodatku różnicować kolorystycznie niebo,

 

 

 

 

 

a to tęcza, która ukazuje się parę razy na dzień,

 

 

 

 

 

a to ptak, co spadł z Księżyca…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I moje najnowsze osiągnięcie – animacja zachodu Słońca, do sporządzenia której posłużyła mi seria fotografii wykonanych podczas sesji balkonowej 16.bm.br. w oczekiwaniu na “Noc z Wojciechem Kilarem”.

*) to mój setny wpis na blogu “i stąd tytuł filmu”, który w moim status quo równie dobrze może brzmieć “Centurio ante portas” – chodzi bowiem o wrota czasu…

Dodaj komentarz