Lektura obowiązkowa dla uczniów piątkowych

Woda

Kropla deszczu mi spadła na rękę

Utoczona z Gangesu i Nilu

Z wniebowziętego szronu na wąsikach foki

Z wody rozbitych dzbanów w miastach Ys i Tyr.

Na moim wskazującym palcu

Morze Kaspijskie jest morzem otwartym

a Pacyfik potulnie wpływa do Rudawy

tej samej, co fruwała chmurką nad Paryżem

w roku siedemset sześćdziesiątym czwartym

siódmego maja o trzeciej nad ranem.

Nie starczy ust do wymówienia

przelotnych imion twoich, wodo.

Musiałabym cię nazwać we wszystkich językach

wypowiadając wszystkie naraz samogłoski

i jednocześnie milczeć – dla jeziora

które nie doczekało jakiejkolwiek nazwy

i nie ma go na ziemi – jako i na niebie

gwiazdy odbitej w nim.

Ktoś tonął, ktoś o ciebie wołał umierając.

Było to dawno i było to wczoraj.

Domy gasiłaś, domy porywałaś

Jak drzewa, lasy jak miasta.

Byłaś w chrzcielnicach i wannach kurtyzan.

W pocałunkach, w całunach.

Gryząc kamienie, karmiąc tęcze.

W pocie i rosie piramid, bzów.

Jakie to lekkie w kropli deszczu.

Jak delikatnie dotyka mnie świat.

Cokolwiek kiedykolwiek gdziekolwiek się działo,

Spisane jest na wodzie babel.

Wisława Szymborska, z tomu Sól,1962.

Cytat za „Wiersze wybrane” Wydawnictwo a5, 2010.

Dodaj komentarz