Księżyc na pierwszy rzut oka wydaje się być szarą, pozbawioną kolorów kulą. W rzeczywistości jego powierzchnia ma delikatne zabarwienie, którego ludzkie oko zazwyczaj nie jest w stanie dostrzec. Odpowiadają za nie różnice w składzie chemicznym i mineralnym skał pokrywających jego powierzchnię. Proces wydobywania tych subtelnych barw na zdjęciach nazywany jest mineralizacją Księżyca.
Proces ten polega na zwiększaniu nasycenia barw podczas obróbki aż do osiągnięcia zadowalającego efektu. Celem jest wzmocnienie bardzo słabych, rzeczywiście istniejących różnic kolorystycznych znajdujących się na powierzchni Księżyca.
Księżyc przed mineralizacją
Księżyc po mineralizacji
Uwidocznione kolory mają związek z różnymi składnikami chemicznymi skał, które znajdują się na powierzchni naszego naturalnego satelity. Najbardziej widoczne na pierwszy rzut oka to morza księżycowe – rozległe, ciemne obszary, które bez problemu są widoczne dla ludzkiego oka. Powstały one w wyniku dawnych erupcji wulkanicznych, podczas których powierzchnię Księżyca pokryła lawa bazaltowa. Bazalty zawierają między innymi dużo żelaza i tytanu. Obszary bogatsze w tytan mogą na zdjęciach po odpowiednim wzmocnieniu kolorów przyjmować delikatne niebieskawe lub niebiesko-szare odcienie. Z kolei inne fragmenty powierzchni, szczególnie wyżyny księżycowe, mogą przyjmować ciepłe, żółtawe, pomarańczowe lub brązowawe barwy. Są one związane z innym składem mineralnym skał, między innymi większą zawartością glinu i mniejszą ilością żelaza.
Stack w programie Autostacker 70% z 141 klatek | Sony a7 II, Sky-Watcher 150/750 | obróbka Regixtax 6, GIMP | 03.08.2026