7 lipca – Janusz
Dzisiaj słońce wzeszło o 4:40 a zajdzie o 20:50. Dzień będzie trwał 16 godzin i 10 minut. Głównym bohaterem dzisiejszej nocy będzie Księżyc w ostatniej kwadrze. To oznacza, że oświetlona jest lewa połowa jego tarczy. Jest to idealny moment do obserwacji kraterów i gór położonych w okolicy terminatora, czyli granicy światła i cienia. Widać wtedy tą trójwymiarową strukturę powierzchni Księżyca, którą Galileusz przedstawił na swoich szkicach zawartych w dziele Sidereus Nuncius, czyli Gwiezdny Posłaniec, wydanym w 1610 roku. Na tej części tarczy Księżyca znajduje się piękny krater Kopernik, powyżej Karpaty i Apeniny, na lewo Ocean Burz na którym lądowali astronauci misji Apollo 12 a na północ Morze Deszczów. Na południe od krateru Kopernik na Wyżynie Fra Mauro lądowali astronauci misji Apollo 14. Teraz dwa słowa o nazwach na Księżycu. Ciemne obszary widoczne nawet gołym okiem nazywamy morzami. Znajdziemy tam jeden ocean, 22 morza księżycowe, 20 jezior, 11 zatok a nawet 4 bagna. Nazwy tych obszarów nawiązują mniej lub bardziej do wody na przykład Morze Wilgoci czy Zatoka Rosy. Ponadto 4 główne pasma górskie Apeniny, Alpy, Karpaty i Kaukaz. Nazwy kraterów to głównie nazwiska naukowców, filozofów, odkrywców oraz badaczy kosmosu. Znajdziemy tam krater Einstein, Kepler czy też Heweliusz. Dodatkowo mamy dziś koniunkcję Księżyca z Saturnem na tle gwiazdozbioru Ryb. Choć na niebie będą widoczne w niewielkiej odległości od siebie to w rzeczywistości dzieli je odległość półtora miliarda kilometrów. Już niewielki teleskop daje nam możliwość podziwiania przepięknych pierścieni tej drugiej pod względem rozmiarów planety układu słonecznego. Pierścienie Saturna zbudowane są z cząstek lodu i pyłu. Najbardziej zewnętrzy pierścień znajduje się w odległości 140 000 km od Saturna, ale grubość tych pierścieni wynosi zaledwie około 30 m. Średnio co 14 lat saturn ustawia się względem Ziemi w ten sposób, że pierścienie przestają być widoczne. Tak jak miało to miejsce w zeszłym roku. Do dziś trwa spór o wiek pierścieni a rozrzut czasowy jest ogromny. Od 400 milionów do nawet 4 miliardów lat. Niezależnie od ich wieku w perspektywie kolejnych setek milionów lat pierścienie Saturna bezpowrotnie znikną. W skali kosmosu to naprawdę niedługo.